Woskowobiałe, wypukłe guzki

Z Cezarym Makulskim, lekarzem medycyny, pediatrą, rozmawiamy na temat mięczaka zakaźnego u dzieci.

Ewa Kozakiewicz: Dzieci w jakim wieku najczęściej atakuje mięczak zakaźny?

Dr Cezary Makulski, lekarz medycyny, pediatra i specjalista chorób płuc: Mięczak zakaźny najczęściej dotyczy dzieci pomiędzy pierwszym a piątym rokiem życia. Jest schorzeniem obejmującym stosunkowo niewielką część tej populacji, kilka procent.
Okres wylęgania się choroby wynosi zazwyczaj od 2 tygodni do 2 miesięcy. Podstawowym objawem zakażenia są woskowobiałe, wypukłe guzki, zwykle o średnicy 2-6 mm, wypełnione treścią przypominającą drobną kaszę. Centralnie na powierzchni guzka znajduje się charakterystyczne zagłębienie (zwykle dotyczy to starszych zmian). Ilość guzków może dochodzić nawet do kilkuset. Mięczak zakaźny u dzieci najczęściej lokuje się na dłoniach, w zgięciach łokciowych, w dołach podkolanowych, pod pachami oraz na skórze brzucha i klatki piersiowej. Dla młodzieży charakterystyczne jest umiejscowienie zmian w okolicy pachwin i na zewnętrznych narządach płciowych.
 

Jakiego pochodzenia są te wykwity? Czy da się dziecko uchronić przed zakażeniem, jeśli chodzi do przedszkola, na basen etc.?

Chorobę wywołuje wirus z grupy ospy. Do zakażenia może dojść wskutek bezpośredniego kontaktu z chorym rówieśnikiem, wspólnego używania zakażonych przedmiotów: zabawek, sztućców, ręczników, w czasie wykonywania codziennych zabiegów higienicznych (wirus wnika do organizmu dziecka przez powstałe mikrouszkodzenia skóry). Stosunkowo często, zwłaszcza u najmłodszych dochodzi do samozakażania wskutek rozdrapywania guzków. Chore dziecko staje się „rezerwuarem” wirusa i zakaża inne dzieci na podwórku, w żłobku, przedszkolu czy na przykład na pływalni. Ze względu na długi okres rozwoju choroby trudne jest dokładne ustalenie źródła zakażenia.

Dlaczego dzieci chorują na to najczęściej do piątego roku życia?
 

Na podatność zachorowania na mięczaka zakaźnego mają wpływ między innymi zaburzenia odporności u dziecka, powstałe często w okresie niemowlęcym – dotyczy to zwłaszcza pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, ale także dzieci leczonych kortykosterydami czy lekami immunosupresyjnymi. Częściej zakażeniu ulegają dzieci z obniżoną odpornością po przebytych ciężkich infekcjach.