ocena:

GERARD - znaczenie imienia

Etymologia

imię pochodzenia germańskiego oznaczające mężnego oszczepnika. W Polsce występuje już od XIII w., również w formie Gerhard, ale zawsze należało do imion rzadziej nadawanych

Charakterystyka - znaczenie imienia

jego krytyczny umysł podpowiada mu własne, często oryginalne sądy, opinie i rozwiązania, przez co niechętnie poddaje się cudzym wpływom. Jest niezwykle zrównoważony, a nawet flegmatyczny. Starannie waży wypowiadane opinie i wolno podejmuje decyzje. Na jego upór nie ma rady. W życiu rodzinnym jest bardzo opiekuńczy i serdeczny. Chętny do bezinteresownej pomocy dla wszystkich potrzebujących. Ma dużą intuicję i potrafi szybko wyłapać słabe punkty przeciwnika

Predyspozycje zawodowe

pedagog, psycholog, naukowiec, ekonomista, hodowca

Formy obcojęzyczne

ang.-Garret, fr.-Gerard, hiszp.,wł.-Gerardo, niem.-Gerhard, węg.-Gellert

Znani imiennicy

Gerard Cieślik - piłkarz; Gerard Depardieu – aktor francuski; Gerhard Hauptmann 1862-1946) – dramaturg niemiecki; Gerard Philipe (1922-59) – aktor francuski; Gerard Wilk - tancerz

Imieniny

24 IX, 30 I, 23 IV, 13 V, 13 VI, 03 X, 24 XI, 29 XII

Patroni

Św. Gerard z Csanadu . (980-1046). Pochodził z Wenecji. W młodym wieku wstąpił do benedyktyńskiego opactwa św. Jerzego, w którym w 1012 r. został opatem. Wkrótce zrzekł się urzędu i wyruszył do Ziemi Świętej, gdzie w Betlejem zamierzał wieść życie pustelnicze. Wskutek burzy statek dotarł do wybrzeży Dalmacji. Gerard wyruszył w głąb kontynentu. Dotarł do Budy, gdzie zatrzymał się na dworze króla Węgrów, św. Stefana. Na prośbę bogobojnego władcy został wychowawcą jego syna, św. Emeryka. Gdy młody książę dorósł, Gerard przeniósł się do pustelni. W 1030 r. zgodził się zostać biskupem nowej diecezji Csanad. Stał się największym autorytetem moralnym Węgrów, zwłaszcza podczas wojny domowej o sukcesję po św. Stefanie. W 1046 r. zginął śmiercią męczeńską z rąk jednego z pogańskich jeszcze plemion madziarskich. Imieniny 24 września

Św. Gerard Majella . (1726-1755). Pochodził z ubogiej rodziny rzemieślniczej z Potenzy (Włochy). W 1749 r. wstąpił nowo powstałego zakonu redemptorystów. Śluby wieczyste przyjął od niego sam założyciel zgromadzenia św. Alfons Liguori. Wykonywał proste i ciężkie prace. Jednocześnie przejawiał duże zdolności mistyczne. Przepowiadał przyszłość, miał dar bilokacji (przebywanie w dwóch miejscach jednocześnie) i uzdrawiał chorych. Słynął też z bardzo surowych umartwień, co odbiło się na jego zdrowiu Imieniny 16 października

Oceń opis imienia:

Komentarze