On niczym złocista tarcza Słońca zechciał dotknąć swym blaskiem rdzawego jesiennnego liścia, który już dawno spadł na ziemię. Zamanifestował w ten sposób swoją samotność , odrzucony przez wszystkich odnalazł swoje przeznaczenie w jego blasku.  Stworzyli układankę przyjaźni, śmiechu, bólu oraz łez przeplatanej miłością i siłą. Na to wszystko złożyły się delikatność, odrobina wdzięku i tajemniczości, szczypta przebojowośći, tyleż samo wytrwałości i ogromna odwaga. Dwa serca w jedno złączone, zupłenie różne, choć takie same- dwie istoty w jedną nić zycia wplątane