To, co czuje matka, gdy trzyma na rękach głodne, płaczące dziecko i nie może go nakarmić, wie tylko kobieta, która sama to przeżyła. Mnie dopadły panika i przerażenie. I jeszcze frustracja, gdy przypomniałam sobie artykuły, jak ważne jest karmienie piersią dla zdrowia dziecka.

Gdy byłam w ciąży, przejrzałam dziesiątki magazynów dla młodych matek. Co chwilę rzucały mi się w oczy artykuły o naturalnym karmieniu. O tym, jakie to wspaniałe, mistyczne przeżycie, gdy niemowlę ssie pierś, patrząc matce prosto w oczy. Nie mogłam się doczekać, by doświadczyć tych, zdawałoby się, tak oczywistych i pewnych uczuć.

Po porodzie co chwilę sprawdzałam, czy mam już pokarm. Przyszedł trzeciego dnia. Niestety -akurat w tym czasie zabrali syna na naświetlanie, ponieważ miał żółtaczkę. Nie mogłam więc przystawiać go do piersi. Nie miałam też laktatora. Nie było go na liście rzeczy do zabrania do szpitala, którą dostałam w szkole rodzenia. Byłam kompletnie zielona w tych sprawach, nie pomyślałam, że może mi się przydać zaraz po porodzie. Leżałam więc z nabrzmiałymi piersiami, nie mogąc doczekać się, kiedy przyniosą mi dziecko. W końcu położne położyły synka koło mnie i kazały karmić. Mały zamiast najeść się do syta i zasnąć po kilku sekundach ssania zaczynał głośno płakać. I tak przez całą noc. Na sali byłyśmy we cztery. Troje dzieci darło się wniebogłosy i tylko jedno wyglądało na zadowolone. Zlewał mnie zimny pot. Co się dzieje? Dlaczego mój syn płacze? Rano dowiedziałam się, że brakuje mi pokarmu. Położna poinformowała mnie również, że noworodek nie potrafi efektywnie ssać. Musi się tego nauczyć.

Moje serce pękało na milion kawałków. Położne nie bardzo chciały synka dokarmiać sztucznym mlekiem, żeby nie przyzwyczajał się do jedzenia z butelki. Podobno dzieci nie chcą później ssać piersi. Ale w końcu nie było wyjścia. Syn zbyt dużo stracił na wadze, więc się zlitowały. Kiedy się najadał, ucinał sobie smaczną drzemkę, a ja myślałam, co robić.

Można pobudzić laktację

Po powrocie do domu równe dwa tygodnie walczyłam o pokarm. Najpierw karmiłam dziecko tym co miałam w piersiach, potem je dokarmiałam sztucznym mlekiem, a gdy spało, pracowałam laktatorem i ze łzami w oczach myślałam o tych chwilach uniesienia, o których tyle czytałam. W filmach i kolorowych magazynach dla matek wszystko było takie proste. Przykładasz dziecko do piersi, ono ssie, najada się, zasypia. Dookoła atmosfera sielanki i wielkiej szczęśliwości. A tu figa z makiem. Stres nie opuszczał mnie nawet we śnie.

W końcu jednak udało mi się rozkręcić laktację, ale wtedy pojawił się inny problem. Przy ssaniu czułam tak duży ból, że o uczuciu przyjemności nie mogło być mowy. Znosiłam go, zaciskając zęby i powtarzając w kółko, że to dla dobra dziecka. Przez cały czas jednak towarzyszyło mi okropne uczucie, że jestem złą matką, skoro podczas karmienia nie czuję tej silnej więzi, którą czują inne (w domyśle wszystkie) matki. I dopiero, gdy przeczytałam książkę „Język niemowląt” napisaną przez angielską położną, Tracy Hogg, zrozumiałam, że karmienie to sztuka i trzeba się jej nauczyć. I nie ma nic w tym złego, że nie czerpałam z niego przyjemności nawet wtedy, gdy wszystko się unormowało - pokarmu miałam tyle, ile trzeba, a piersi przestały boleć. Synka karmiłam przez 9 miesięcy.