Kolejnego dnia pobudka na sali chirurgii. Kroplówki, pompa sącząca morfinę, dwa dreny w brzuchu, wenflon nawet w szyi.. wyglądałam jak choinka. A samopoczucie? Dawało wiele do życzenia. Anemia poporodowa, wylewy podskórne na rękach i leżenie plackiem żeby głowa nie bolała po punkcji. I tak cały dzień.. Późnym popołudniem przewieźli mnie na oddział położniczy i przywieźli maleńką. Patrzyłam na nią i płakałam bo była taka malutka a ja nie mogłam wstać i się nią zająć. Następnego dnia musiałam wstać z łóżka, ból nie do opisania, doszedł ból głowy, najprawdopodobniej popunkcyjny, który utrzymywał się kilka kolejnych dni. Ale musiałam być silna bo tak bardzo chciałam już mieć swoje maleństwo na rękach, karmić i mieć ją przy sobie. Serce się krajało jak zabierali mi ją na salę nowordków żebym odpoczęła. Patrzyłam w lustro i nie poznawałam siebie.. chodząca śmierć, pod oczami podkowy na pół policzków, każde wkłucie w żyły powodowało pęknięcia i wylewy. Tak mijały dni.. ja powoli dochodziłam do siebie, pierwsze przewijania i cudowne uczucie (no może trochę bolesne) jak mój mały ssak przystawiony do piersi zaczyna jeść. Cudowna bliskość i znowu łzy..

Od kilku dni jesteśmy w domku. Czuję się coraz lepiej, choć blizna nadal boli, z dziury po jednym drenie trochę się sączy, co mnie niepokoi ale lekarz mówił, że tak będzie przez jakiś czas. A my? Ja z moim Okruszkiem powolutku uczymy się siebie. Wiele łez już wylałam choćby przy czyszczeniu noska i wiele pewnie jeszcze wyleję, ale tak ma chyba większość matek. Do macierzyństwa podchodziłam sceptycznie, zajdę w ciążę bo już czas a później może być problem.. Ciąża przebiegała fatalnie, głównie ból i szpital ale największe zadośćuczynienie mojemu cierpieniu leży właśnie w łóżeczku obok, nakarmione, przebrane i tak słodko popiskuje raz na jakiś czas. Ja oczywiście wyczulona na wszystko co chwilę spoglądam czy oddycha, czy się nie ulało ale i też żeby oko nacieszyć.. Dla mnie jest przepiękna i JEDYNA..