Moje hormony odezwały się z pełną mocą, kiedy ciąża miała około 6 tygodni. Organizm zachował się zgodnie z podręcznikiem – pojawiły się chyba wszystkie objawy wczesnej ciąży – nudności, senność, zmęczenie, bóle piersi.

Ten pierwszy czas ciąży był niezwykle stresujący dla mnie. Nie tylko ze względu na pojawiające się nieznane dolegliwości. Musiałam się oswoić z myślą, że zostanę matką, mimo że o dziecko starałam się od roku.

Moja przyjaciółka pomyślała, że jest w ciąży, gdy pewnego ranka wbiegła do sklepu i z dużym pośpiechem kupiła bułkę, kilka plastrów wędzonego boczku i musztardę, a następnie pobiegła do domu i natychmiast to wszystko zjadła. Po posiłku dotarło do niej, że to pierwsze takie jej śniadanie w życiu.

Jednak książkowe objawy nie u wszystkich kobiet muszą się pojawiać od początku ciąży. Niektóre kobiety czują się w tym czasie lepiej niż zwykle, choć większość ma rozmaite dolegliwości. Do najczęstszych należą: uczucie zmęczenia, senności (w ciąży spada ciśnienie tętnicze krwi) i rozdrażnienia. Pojawia się wrażliwość i bolesność piersi – już w pierwszych dniach po zapłodnieniu organizm zaczyna magazynować wodę m.in. w komórkach gruczołowych piersi. Skóra na piersiach pokrywa się niebieską siateczką (to estrogeny rozszerzają naczynia krwionośne). Wokół sutka zwykle tworzy się ciemniejsza aureola. Częściej chodzi się do toalety, ponieważ powiększa się macica i naciska na pęcherz. Zdarzają się też zaparcia i wzdęcia.

Jedną z oznak ciąży bywa podwyższona temperatura w czasie, kiedy zwykle pojawiała się miesiączka.
Niekiedy już w pierwszych tygodniach ciąży skóra i włosy zaczynają się przetłuszczać. Pojawia się dziwny metaliczny smak w ustach (którego nie daje się zmienić ani miętową gumą ani częstym myciem zębów), nadmierne wydzielanie śliny, niechęć do pewnych zapachów i potraw – aż do mdłości i wymiotów.

Wszystkie te niedogodności są spowodowane rewolucją hormonalną, jaka zachodzi w organizmie na początku ciąży. Nie są one jednak szkodliwe dla rozwijającego się dziecka.